Vr 13/08/2010 - 14:05Vanavond start in Bornem een nieuwe dodentocht: 100 km wandelen -of lopen- in maximaal 24 uur. Deredactie.be volgt enkele moedige Vlamingen via Twitter op de voet. Maarten Camps wilde het aanvankelijk -na zijn 1e deelname vorig jaar- nooit meer doen, tot nu.
Vrijdagavond 13 augustus 2009. In de late namiddag met de trein vanuit Hasselt ging het richting Bornem voor mijn allereerste Dodentocht. Een wandeltocht van 100 km door 3 verschillende provincies. Veel mensen rondom mij verklaren me voor gek of snappen het gewoon niet.
Laat me beginnen met een kort stukje te vertellen over mijn ervaring van vorig jaar. Een vriend uit de fitnessclub had deze wandeltocht in 2008 voor de allereerste keer meegedaan en vertelde tegen iedereen die het horen wilde, over zijn fantastische ervaring.
Hij liet me weten dat hij had afgezien en dat het ongelooflijk zwaar was geweest op fysiek en mentaal vlak. Maar hij liet me vooral weten dat het een ervaring was om nooit meer te vergeten en dat ik dit moest meegemaakt hebben. Een feilloze organisatie, prachtige plekjes waar je zal doorwandelen, de sfeer rond het parcours, etc. Kortom, een unieke ervaring.
Goed, ik ben misschien soms snel om te praten, maar hij geloofde in mij en zo overtuigde hij mij en enkele andere mensen om die ervaring met hem te delen. Met 6 zijn we begonnen, met 3 zijn we over de finish gegaan. Het was inderdaad aan de ene kant een fantastische ervaring terwijl mijn andere hersenhelft zegt dat het ongelooflijk hard afzien was om die finish te bereiken.
Gaande van de fysieke pijn (vermoeidheid, spierpijn en blaren aan de voeten) tot een mentale uitputtingsslag om bijna 24 uur niets anders te doen dan wandelen. Vorig jaar wilde ik weten waar mijn fysieke en mentale grenzen lagen. Ik geef het toe, ik ben mezelf tegengekomen, maar het was het allemaal dubbel en dik waard. Zoals Jane Fonda lang geleden zei : no pain no gain!
Dat ongelooflijk hard afzien heb ik 9 maanden aan een stuk niet kunnen wegdenken, totdat…de dag van de 41e dodentocht stilletjes dichterbij kwam. Mijn 2 metgezellen van vorig jaar die samen met mij de finish bereikten, gingen er dit jaar opnieuw voor. Op de fitness hadden ze net zoals vorig jaar een aantal nieuwe “slachtoffers” gevonden en gek genoeg kreeg ik bij deze mensen net hetzelfde gevoel dat ik aan hen wilde laten weten : dit moeten jullie meegemaakt hebben! Ik begon te vertellen over mijn ervaringen en de kriebels begonnen stilaan terug op te komen. Denkend aan de adrenaline, de bevestiging van mijn mentale weerbaarheid en het fantastische gevoel (lees fierheid) dat ik had toen ik het centrum van Bornem binnenwandelde, geven mij nu opnieuw de kracht om dit jaar weer aan de start te staan. Bornem, here I come again!
Maarten Camps
lees ook
Check waar Maarten nu zit op de site van de Dodentocht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten