Een mooi gedicht van een goede vriend

Sneeuwwitje

Soms doemt zij op in glazen kist,
of ik niet groot, volwassen ben,
alsof ik nooit en nimmer wen
aan wat 'n mens eens heeft gemist.

Een sprookje dat zo'n lange tijd
rondom me is gebleven,
moet iets vertellen uit m'n leven
van een vergane werkelijkheid.

En altijd weer kan ik haar zien,
sereen en schoon achter het glas,
sneeuwwitje die gestorven was,
mijn moeder eens voordien.

Nog klinkt in mij dat ene lied
van 't spiegeltje aan de wand,
wie wel de mooiste was in 't land
voordat ze mij verliet.

Nooit is er een prins gekomen
die haar heeft aangeraakt,
vooroverboog en heeft gemaakt
dat ze mij niet werd ontnomen.

Tezamen met de zeven dwergen
leg ik haar in gedachten af
en laat haar rusten in een graf,
diep in mezelf achter de bergen.